Het park
Vier hectare omheind, dertig in totaal
Rond het huis vier volledig omheinde hectaren waar kinderen vrij kunnen rennen. Daarachter zesentwintig hectare bos, weiland en paden die alleen aan het landgoed toebehoren. Geen huis in zicht, geen geluid dat niet uit de bomen komt.
Dertig hectare, dat is ongeveer veertig voetbalvelden. Op die schaal verdwijnt het begrip buren: men kan een uur wandelen zonder het terrein te verlaten, een balspel tot de avond laten duren, of buiten dineren zonder de stem te dempen.
Het dal van de Crempse, dat de gemeente van oost naar west doorkruist, geeft het landschap zijn vochtige weiden en zijn bossen van eiken en dennen. De wandelpaden beginnen op het landgoed zelf, zonder dat de auto eraan te pas komt.
Tegen de oude schuur
De stenen muren van de schuur houden wind en inkijk tegen. Het terras vangt een groot deel van de dag de zon, en de schaduw komt op het juiste moment. Het zwembad is privé: het wordt met niemand anders gedeeld dan met de bewoners van het huis.
Daar spelen de zomerdagen zich af, tussen de duik van de ochtend en het aperitief van de avond. De ligstoelen blijven staan, de handdoeken drogen op het muurtje, en niemand komt zijn stoel opeisen. Voor een grote familie verandert dit privézwembad in de Dordogne de aard van het verblijf: geen uitstapjes meer plannen rond een strand of een recreatieplas.
Een eigen tennisbaan
De baan ligt op afstand van het huis, aan de bosrand. Hij is gedurende het hele verblijf voorbehouden aan de gasten van het landgoed.
Een eigen tennisbaan is zeldzaam bij een vakantiehuis in de Périgord, en hij verandert het ritme van de vakantie: men speelt vroeg in de ochtend vóór de hitte, of aan het einde van de middag wanneer de schaduw terugkeert. Geen reservering, geen tijdslot, geen partij die moet worden ingekort omdat anderen wachten. Denk er alleen aan rackets en ballen mee te nemen.
